Delen     Populaire blogs     Volgende blog Ľ
Blog maken     Inloggen
_
_
Cookies op 50plusser.nl

50plusser maakt gebruik van cookies en daarmee vergelijkbare technieken. 50plusser gebruikt functionele en analytische cookies om u een optimale bezoekerservaring te bieden. Bovendien plaatsen derde partijen tracking cookies om u gepersonaliseerde advertenties te tonen en om buiten de website van 50plusser relevante aanbiedingen van 50plusser te doen. Ook worden er tracking cookies geplaatst door social media-netwerken.
Door op Akkoord te klikken gaat u hiermee akkoord.

Akkoord


Klik hier voor meer informatie.
Mijmeringen
Alles wat rondom gebeurt
_
Home__Weblog__Prikbord__Fotoblog__Videoblog__Foto's__Links__Gastenboek__Vrienden__Zoeken__Tip__Login
_

Welkom op mijn Weblog


gepensioneerd. auteur roman's



Mijn Profiel

Ofsen
Ik ben nu offline

• Mijn profiel
• Privť bericht sturen
• Als vriend toevoegen

Toevoegen als weblog vriend






Zoeken in Google
_



CategorieŽn Overzicht




Laatste Weblog artikelen

Paus mobielen Vaticaan Musea Rome
12 oktober 2019 10:54

Gobi Beer
09 oktober 2019 09:57

Rome Vaticaan museum
05 oktober 2019 11:23

Eiland Bliek
02 oktober 2019 13:35

Cruise Aalsmeer zwevende tuin...
28 september 2019 12:59




Fotoboeken

Nog geen foto's toegevoegd.






Weblog Vrienden


Nog geen weblog vrienden toegevoegd.



Gastenboek berichten




Watskeburt Op 50plusser.nl

Door Popke60 om 02:57
_
Popke60 Online

Door inemaartje om 02:56
_
Inemaartje Online

Door jjacqueline om 02:42
_
Nieuwe Forum reactie geplaatst

Door jjacqueline om 01:55
_
Jjacqueline Online

Door Lieke53 om 00:58
_
Lieke53 Online

Door inemaartje om 00:56
_
Inemaartje Online

Door Keesvi om 00:56
_
Keesvi Online

Door elvira om 00:33
_
Nieuwe Forum reactie geplaatst





_

Andere artikelen



Ik ga bij hem wonen



Mijn Duitse stiefmoeder verbleef al jaren moederziel alleen in een Geriatrische inrichting in Nijmegen.


Om de 14 dagen rij ik over de Waalbrug van Nijmegen waar ik een deel van mijn jeugd heb doorgebracht. Ik ben de enige van al die familieleden die mijn stiefmoeder trouw bezoekt. Haar man kan het niet meer en haar enige kind woont te ver weg en heeft al 40 jaar geen contact meer met haar.
In het tehuis druk ik de codenummers in van de gesloten afdeling en loop naar binnen. Aan de linkerkant in de hal staat een oude vrouw wezenloos voor zich uit te staren, haar hoofd gebogen en leunend tegen de muur. Ik stop bij haar en vraag: 'Kan ik u helpen mevrouw?'
Heel langzaam gaat haar hoofd omhoog en kijken oude ogen mij treurig aan. 'De bus komt maar niet,' zegt ze en rilt.
'Mevrouw, de bus heeft u al thuis gebracht en het is maar een klein eindje naar de voordeur,' zeg ik en neem haar hand.
Een verpleegster die het tafereel gezien heeft en die ik inmiddels goed ken, seint haar kamer nummer door, door met haar vingers nummer 15 te seinen. Voetje voor voetje schuifelen we de gang door en stoppen bij nummer 15. De verpleegster neemt het daarna van mij over.

Ik loop de gang verder door en kom in een ronde zaal terecht waar een enorme ronde tafel staat met allemaal mannen en vrouwen, uitgeblust en moedeloos. Enkele doen een dutje en de rest kijkt wat wezenloos voor zich uit, totdat een organist achter hen zegt dat ze gaan zingen. Even later zingen de meeste uit volle borst 'Alle eendjes zwemmen in het water.' Het klinkt vals en sommigen zingen niet maar zeggen het op.

Ik knik ze vriendelijk toe en zie dat achter in de zaal bij het raam mijn stiefmoeder zit. Ze wordt licht beschenen door een zonnestraal en haar zilveren haren glanzen op. Ze hoort en ziet blijkbaar niets en als ik naast haar ga zitten en een hand in die van mij neem, reageert ze niet. Ze zit in haar eigen wereldje, haar ogen naar buiten gericht, ogen die niets zien of althans niet reageren. Plotseling draait ze zich langzaam om. 'Mijn zoon komt vandaag, broeder. Hij komt altijd.'
Dan gaat haar oude hoofd weer terug naar het raam, haar ingevallen wangen geven weer dat het lichaam langzaam op begint te raken en haar armen zijn zo breekbaar. Ze reageert totaal niet op mijn strelende handen en benieuwd naar wat haar bezig houdt, sluit ik de ogen en probeer contact met haar geest te krijgen. Ik zie opeens een zanderige weg ergens in een woud bij een berg en even verder op een mist die het dal afsluit. Ik voel dat ze terug is in haar jeugd en zich tussen de Duitse bossen en dalen bevindt.

Als het beeld verdwijnt, draait ze langzaam haar hoofd naar mij toe, taxeert me, herkent me niet en zegt: 'Dokter, ik wil dood. Maar eerst ga ik bij mijn zoon wonen. Ja, ik ga bij hem wonen.'
Daarna draait ze haar hoofd terug, sluit haar ogen en is weer in haar eigen wereldje terug gekeerd, een wereld die wij niet kunnen zien. Na een kwartier leg ik haar handen weer in haar schoot, geef haar een kus en loop weg. Ze heeft niet gereageerd. Ik drink bij een verpleegkundige nog een kop koffie en verlaat daarna de afdeling. De groep in de zaal zet krachtig in en onder de tonen van 'We gaan naar Zandvoort', druk ik de code nummers bij de deur in.

10 Dagen later krijg ik 's nacht het bericht dat ze is overleden.
Ik hoor opeens haar stem in mijn innerlijk.
'Ja, ik ga bij hem wonen.'
Ik laat haar uit Nijmegen halen en laat haar bij Monuta opbaren. Haar zoon komt uit Munchen en zijn zoon die over 14 dagen voorgoed naar Amerika vertrekt, komt ook met zijn vrouw. Ik laat haar vlak bij mij in de buurt cremeren en strooi 3 maanden later haar as over het water van de Zevenhuizerplas, recht tegenover mijn woning.
Haar laatste wens is ingevuld.
Ze mag bij mij wonen, voor altijd.


algemene foto wikepedia





Geplaatst op 11 april 2010 19:59 en 2973 keer bekeken



Deel dit artikel via:





_
R
eacties van leden


Je reactie
Naam   Gast
Reactie   
  _
Captcha_Beveiligingsvraag

Welk dier is dit?
_





_
Leidje.1  
11 apr 2010 17:55
Wederom prachtig geschreven, en zo herkenbaar.
Groetjes Leidje

Benenalie  
11 apr 2010 18:07
Heel erg mooi geschreven....Rene'!!
Zo moeilijk dementie!!
Toch haar wens..vervuld
_





_
Moontje-fifty5.1  
11 apr 2010 19:22
mooi en toch een beetje triestig verhaal ....maar tof dat ge haar laatste wens hebt vervult

Redone  
11 apr 2010 19:23
Hoi René, hoe triest is het voor mensen om zo te moeten leven, ze is nu eindelijk waar ze wil zijn.
Mooi en respectvol geschreven!!
_





_
MHDE.1  
11 apr 2010 19:26
Tjonge Renè, wat heb je dit mooi geschreven...ben er echt stil van.
Wat een emotie's.
Ze mag bij je wonen...voorgoed

Gr Marianne

Jomanneke  
11 apr 2010 19:32
Met tranen in mijn ogen zit ik nu te typen,mensen goedheid wat een emotioneel verhaal en dan te weten dat het pure waarheid is ,maar jij hebt het zó mooi verwoord dat het lijkt of ik een stuk uit een spannend boek heb gelezen. Mijn compliment gaat dus naar jouw,want dat heb jij dubbel en dik verdient en gelukkig dat er nog mensen zijn met een GOUDEN HART en daar ben JIJ er één van...

_





_
Hera  
11 apr 2010 20:09
Prachtig René!

Willem.J.1  
11 apr 2010 21:04
Ze woont bij haar zoon....
Mooi geschreven, heel herkenbare situatie op de afdeling.
_





_
Els.B.1  
11 apr 2010 21:23
Mooi geschreven Rene.
En helaas zo herkenbaar, diepe emoties komen los bij het lezen van jouw verhaal.
Je hebt er goed aangedaan haar 'dichtbij' je te halen .
gr.Els

Sylla  
11 apr 2010 21:49
Wat een mooi verhaal René. Ze was al weg natuurlijk en had alleen haar stoffelijk jasje nog. Gelukkig is ze nu 'vrij'....gr. Sylvia
_





_
Omansie-ans  
11 apr 2010 22:07
De tranen rollen over mijn wangen. Het is allemaal zo herkenbaar voor mij. Eerst mijn schoonmoeder, nu haar zoon, die al 42 jaar mijn echtgenoot is.Prachtig weergegeven. groet Ans.

Wenny-m  
12 apr 2010 10:55
Ik zie het helemaal voor me. Het voelt net zo als toen ik bij mijn moeder op bezoek ging, de laatste paar jaren. Ik word er naar van.
_





_
Ofsen  
12 apr 2010 11:02
dank allemaal voor jullie reacties. in het begin waren er momenten dat ze mij opeens herkende, soms enkele minuten en dan dwaalde ze weer af en was in haar eigen wereld. vaak had ik het idee dat ze in haar belevingswereld gelukkig was, maar voor hen die er mee te maken hebben is het vreselijk. bij het zingen van die oude liedjes uit hun jeugd zag je aan de ogen dat ze in die tijd terug waren.

Agaaths-weblog.1  
12 apr 2010 15:18
Wat een prachtig ontroerend verhaal, mijn maag draaide zich om en het kippevel verscheen op mijn armen en benen, werkelijk prachtig, li gr agaath
_





_
Morgaine.1  
12 apr 2010 16:13
Rene heel mooi en respectvol geschreven ook voor mij en ook voor kodak herkenning. Ik hoop dat kodok zijn moeder ook thuis mag komen.
Liefs morgaine

MarieJeanne  
13 apr 2010 02:45
Tranen van herkenning René. Een machteloos gevoel had ik bij mijn moeder waar ik toen ze nog thuis woonde, kon wonen, dagelijks kwam. Je schrijft het zo mooi en vredig, terwijl er in mij een machteloosheid was. Ik wist niet hoe ik ermee om moest gaan. Het beeld wat je schetst, zo zat zij daar ook. Van een energieke, hardwerkende vrouw tot een hoopje ellende die weg wilde uit het gesloten tehuis, maar niet wist hoe en het ook niet meer kon. Het was vreselijk en als ik eraan denk draait mijn hart om. Dank je dat je bij deze mensen stil staat en goed gedaan met je stiefmoeder.
_





_
Ofsen  
13 apr 2010 10:53
ja Ans wat jij meemaakt is ook vreselijk. schokkend wat jij meemaakt.
soms Wenny hoe raar het ook klinkt, lijkt het soms dat ze in hun wereld een beetje 'gelukkig' zijn. maar als dierbare is het vreselijk om het mee te maken omdat je zo machteloos bent. ja morgaine en kodak jullie weten er de laatste jaren alles van. mariejeanne, de jaren dat ik ze bezocht heb ik vaak tegen haar gesproken zonder dat ze reageerde, maar soms glimlachte ze even. jouw machteloosheid heb ik ook ondervonden. dank jullie allemaal voor jullie reactie.

Fey  
13 apr 2010 13:20
Ik zie het helemaal voor me en kon het zonder huilen niet lezen. Mijn jongere zus heeft Alzheimer en is sinds kort opgenomen. Mijn zwager kon de zorg niet meer aan. Mede doordat ze de hele nacht naar de wc wil en hem wakker maakt. Mijn zus was nog mijn enige direkte familielid. Mooi geschreven en zo herkenbaar. Lieve gr. fey
_





_
Ofsen  
13 apr 2010 15:33
vreselijk Fey, zo dichtbij. en je staat zo machteloos. sterkte jullie allemaal.

HelenaC.1  
14 apr 2010 14:01
Moederziel alleen, in haar eigen wereldje. Het is zo herkenbaar, rillingen lopen nu over mijn lijf.
_





_
Sibilla68  
19 mrt 2018 15:32
Ontroerend verhaal, René, en zo herkenbaar ook. Ik kom vaak in het verpleeghuis bij ons in het dorp en zie en beleef wat jij daar ook zag en beleefde, vooral met je stiefmoeder. Mooi, dat je haar laatste wens hebt vervult!

Ofsen  
19 mrt 2018 20:07
Sibilla wat leuk dat je dit oude artikel hebt opgezocht. je ziet boven 2322 bekeken. een paar mensen die hier hebben gereageerd zijn overleden en sommigen weg bij 50 plus. dank je.
_





_
Sibilla68  
20 mrt 2018 12:04
Je schrijft lekker vlot om te lezen, René, ik ben benieuwd naar het boek Orion.
groetjes, Sybil