Delen     Populaire blogs     Volgende blog Ľ
Blog maken     Inloggen
_
_
Cookies op 50plusser.nl

50plusser maakt gebruik van cookies en daarmee vergelijkbare technieken. 50plusser gebruikt functionele en analytische cookies om u een optimale bezoekerservaring te bieden. Bovendien plaatsen derde partijen tracking cookies om u gepersonaliseerde advertenties te tonen en om buiten de website van 50plusser relevante aanbiedingen van 50plusser te doen. Ook worden er tracking cookies geplaatst door social media-netwerken.
Door op Akkoord te klikken gaat u hiermee akkoord.

Akkoord


Klik hier voor meer informatie.
Mijmeringen
Alles wat rondom gebeurt
_
Home__Weblog__Prikbord__Fotoblog__Videoblog__Foto's__Links__Gastenboek__Vrienden__Zoeken__Tip__Login
_

Welkom op mijn Weblog


gepensioneerd. auteur roman's



Mijn Profiel

Ofsen
Ik ben nu offline

• Mijn profiel
• Privť bericht sturen
• Als vriend toevoegen

Toevoegen als weblog vriend






Zoeken in Google
_



CategorieŽn Overzicht




Laatste Weblog artikelen

Paus mobielen Vaticaan Musea Rome
12 oktober 2019 10:54

Gobi Beer
09 oktober 2019 09:57

Rome Vaticaan museum
05 oktober 2019 11:23

Eiland Bliek
02 oktober 2019 13:35

Cruise Aalsmeer zwevende tuin...
28 september 2019 12:59




Fotoboeken

Nog geen foto's toegevoegd.






Weblog Vrienden


Nog geen weblog vrienden toegevoegd.



Gastenboek berichten




Watskeburt Op 50plusser.nl

Door Popke60 om 02:57
_
Popke60 Online

Door inemaartje om 02:56
_
Inemaartje Online

Door jjacqueline om 02:42
_
Nieuwe Forum reactie geplaatst

Door jjacqueline om 01:55
_
Jjacqueline Online

Door Lieke53 om 00:58
_
Lieke53 Online

Door inemaartje om 00:56
_
Inemaartje Online

Door Keesvi om 00:56
_
Keesvi Online

Door elvira om 00:33
_
Nieuwe Forum reactie geplaatst





_

Andere artikelen



Kerst cadeau



De Doelen in Rotterdam stroomt vol. Alle disciplines op Paranormaal gebied zijn aanwezig.


De blonde Eva en Meta de brunette kijken heel verdrietig als ze voor me gaan zitten. Eva doet het woord. Aan een modellen bureau verteld ze, heeft ze tweeduizend gulden betaald en een maand later kwamen ze er achter dat het bureau niet meer bestond. Er waren meer klachten en er liep een rechtszaak. Ze vraagt of ze het geld ooit terug krijgt. Ik concentreer me en zegt dat ze naar haar geld kan fluiten. De eigenaar van het bureau is een crimineel, niet in loondienst en handelt onder meer in drugs. Eva zegt dat haar advocaat dat ook al gezegd had en omdat hij een drugsbaas was, moest ze voorzichtig zijn.

Ze willen opstaan, maar ik houd ze tegen. ‘Er is iets anders aan de hand, dat veel belangrijker is voor jou, Eva. Het gaat over een klein blond meisje. Wat hebben jullie daar mee te maken?’ Eva kan geen woord uitbrengen. Tranen biggelen over haar wangen. Meta neemt het over. ‘Ze is zes jaar getrouwd. Zes maanden geleden werd hij werkeloos. Hij zocht niet naar een baan en vorige week was hij opeens weg met hun dochtertje. We weten niet waar hij uithangt. Misschien heeft hij een andere relatie. Het kind is ontzettend aan haar moeder gehecht.’

Voordat ik mijn ogen sluit zeg ik tegen Eva dat ze haar handen in die van mij moet leggen en ondertussen het beeld van haar kind moet visualiseren. Even later komen de beelden. ‘Ik zie een vliegtuig over hoge bergen. Aan de vorm van het land te zien is het Noord Italië.’ Ze knijpt in mijn handen en ik hoor ze diep zuchten. ‘Ik zie een corpulente dame, haar wil is wet. Ik vermoed dat het kind daar is.’

Daarna doe ik mijn ogen open. Ze stamelt: ‘Mijn man is een Italiaan en die vrouw is zijn moeder. Hij is dus toch naar Italië met het kind. Ik ben mijn kind kwijt.’ Ze wil weglopen, maar ik houd haar handen stevig vast. ‘We zijn nog niet klaar, er komt nog iets door.’ Ze laat haar tranen geluidloos lopen, haar handen trillen. Ik sluit mijn ogen weer en concentreer me diep. Haar intense verdriet heeft mijn ziel getroffen. Symboolbeelden flitsen. In vertaal ze naar een goed antwoord.

‘Eva. Die moeder bestuurd dat gezin en zij is de baas en niemand anders. Je kind heeft het goed. Zij zal op een gegeven moment besluiten dat het kind terug moet naar de moeder. Het kind vraagt steeds naar je. De vader blijft in Italië. Dat heeft schijnbaar ook te maken met de reclassering. ’ ‘Echt waar,’ snikt ze. ‘Wanneer?’ Ik mag dat niet zeggen, want er komt nooit een datum door. Ze kunnen me wat daar boven. Ik heb op dat moment, gezien het intense verdriet van de jonge vrouw, lak aan de regels. Ik kies mijn woorden zorgvuldig. ‘Als een wit tapijt al enige dagen over het landschap ligt, zal een trein met het kind aan boord, het station binnen rijden. Ze wordt begeleidt.’ ‘Echt waar, wanneer,’ kreunt ze. ‘Eind van het jaar nog,’ flap ik er uit.

Het is 23 december als een groene Diesel Locomotief van een perron wegrijdt. De wielen ranselen over de rails. Sneeuw stuift hoog op. Waar ze ook rijdt, langs weilanden, langs meren en rivieren, tussen steile bergwanden door, geen sneeuwberg is bestand tegen de diesel die één taak heeft, mensen weer gelukkig maken, mensen vervoeren naar een stad of land waar het morgen avond overal Kerst avond is. ’s Nachts staan er begeleidende sterren aan de hemel, net als toen in Bethlehem.

Haar diesel snort en bromt er lustig op los en de passagiers die liggen te slapen zien niet hoe de machtige wielen langs grote steden razen en uiteindelijk haar remmen aantrekt op het Centraal Station van den Bosch. Mensen stappen over en ook die treinen stampen daarna door opstuivende sneeuw. Op het Centraal Station in Rotterdam staan twee jonge vrouwen te kleumen in hun winterjassen. Ze zijn een half uur te vroeg, maar ze konden niet meer thuis zitten, ze moesten alvast naar het station toe. Eindelijk zien ze in de verte het groene monster aankomen. Een fluit snerpt door de besneeuwde lucht. Harten bonzen van verlangen. Emoties laten tranen komen.

De trein zet de remmen aan en wagons schieten voorbij de twee vrouwen. Ze vinden het niet erg, want Eva’s moeder wil altijd in één van de achterste wagons plaats nemen. Als de hele trein is gestopt, mensen het perron opstromen, komen er weinig mensen uit de achterste drie wagons. De vrouwen trillen van ontzetting, maar dan, dan horen ze een ijl stemmetje dat over het perron schalt. Ze horen rennende voetstappen en een kreet:

‘Mama, ik ben het, ik heb je zo gemist.’

Een kleine blonde engel in rode jas, korte laarsjes en wapperende blonde lokken onder een witte muts, werpt zich even later in de armen van een geknielde, zielsgelukkig, huilende moeder. Meta staat ook te janken en wordt door de ouders van Eva opgevangen.

Het is 31 december. Het kantoor sluit om 12 uur. Om 11 uur stopt een busje van een bloemenzaak voor de deur. Het brengt een grote bos rode rozen, een fles Champagne en een brief. De brief eindigt met: ‘René, ze is thuis. Ik zal nooit vergeten wat je voor ons hebt mogen betekenen.’

Zo is het exact: 'hebt mogen betekenen, niet meer en niet minder. Met dank aan 'boven.'

BZW – namen van personen zijn willekeurig gekozen. IN 1998 STOPTE IK DEFINITIEF MET DIT WERK.





Geplaatst op 24 december 2014 12:50 en 2910 keer bekeken



Deel dit artikel via:





_
R
eacties van leden


Je reactie
Naam   Gast
Reactie   
  _
Captcha_Beveiligingsvraag

Welk dier is dit?
_





_
Bette  
24 dec 2014 13:08
Werkelijk fantastisch wat je hebt mogen doen voor deze jonge vrouw,
een aangrijpend verhaal.
Bette.

Charissa46  
24 dec 2014 13:25
Een prachtig verhaal. Jammer dat je daar mee gestopt bent René...maar het lijkt me heel zwaar om te doen.....
Zo'n 22 jaar geleden heb ik Edward van Erp ontmoet...(jou misschien wel bekend) ik had eigenlijk niets met het spirtuele...totdat hij een en ander ging vertellen....ik was stomverbaasd, want wat hij mij vertelde kon hij niet weten.. Ben er toen over gaan lezen..... ik ben een vrij nuchter mens, maar geloof wel dat er veel meer tussen hemel en aarde is.
Fijne dag nog,
Charissa
_





_
Ofsen  
24 dec 2014 13:41
Bette. het was een van mijn mooiste waarneming en dat was de eerste en laatste keer dat ik een vermoedelijke tijd voorspelde. Charissa. als kind in de Japanse concentratiekampen was ik al helderziend. dat ging weg toen ik 15 was na het overlijden van een zwemvriend die overleed door lymfeklierkanker. tegen mijn 45e kwam het terug. ik heb heel wat mooie, maar ook heel veel nare dingen gezien, maar veel mensen mogen helpen met datgene wat bij mij door kwam. het bestaat nou eenmaal. ik was naast mijn eigen bedrijf een nuchtere paragnost en staflid van een parapsychologische stichting. Dit leek me een mooi verhaal om het nu te plaatsen. mooie dagen en dank voor jullie reactie.

DeHans.1  
24 dec 2014 14:34
Mooi Kerstverhaal René, voor haar is het goed afgelopen maar voor velen na haar regelmatig minder goed, helaas.

Ik wens jou en Marlika een fijne Kerst en een gelukkig 2015

Groetjes van Linda & Hans.
_





_
LindaKay.1  
24 dec 2014 14:54
Wat een mooi verhaal nou ja gebeurtenis. Zo vreselijk als je kind word meegenomen ,een nachtmerrie .Maar gelukkig hadden ze door jou hoop en kwam het uit . Fijne dagen samen en al die dagen daarna.

Redone  
24 dec 2014 15:14
Wat mooi om te lezen Rene, heel intens!
Fijne Dagen voor jullie!
_





_
Eenzamefietser75  
24 dec 2014 15:53
Een waar Kerstverhaal. Prachtig.

Bepbakker  
24 dec 2014 19:49
wat een prachtig verhaal alleen zou ik zeggen wat een prachtige waarheid het is fijn dat je zulke dingen kunt zien en mensen gelukkig maken maar ook heel zwaar en ik kan me voorstellen dat je er op een gegeven moment mee ophoud. ik heb zelf twee keer die gave aangeboden gekregen van oudere paragnosten ik heb geweigerd een keer van een vrouw die bij de slager stond en mij aankeek en zei wil jij mijn gave hebben en noch een keer bij een bijzondere vrouw die ik heel goed kende eerlijk gezegd ik had de moed niet hoe graag ik ook wilde om ja te zeggen. ik vond het te zwaar
_





_
Gribou---Greet  
24 dec 2014 23:04
Heel mooi verhaal !!

groet Greet

Hera  
25 dec 2014 12:10
Wat is dit weer een mooi verhaal René,dat doet me zeker weer wat. je weet inmiddels wel hoe jammer ik het ook vind dat je dit werk niet meer doet, kan het me van jou indenken, maar je was toch grote steun voor veel mensen.
IK wens jou en Marlike fijne kerstdagen en alle goeds voor 2015.
_





_
Ofsen  
25 dec 2014 12:58
Dank allemaal. geniet van deze laatste dagen van het jaar. Bep. als je dit blijkbaar moet doen, is het heel mooi om wat voor de mensen via beelden te mogen betekenen. je hebt er denk ik juist aangedaan om te weigeren, want het is ook zwaar. er komt merendeel verdriet en ellende op je pad en op een gegeven moment vond ik het welletjes. Ik hoop samen met Marlika dat het goed gaat met jullie volgend jaar. Voor al die 50 plussers die mijn artikelen en prikbord en foto van de dag bekijken, heel hartelijk bedankt. Elk artikel is vaak al weken klaar, wordt bijgeschaafd, omdat herinneringen soms kleine extra's alsnog weergeven.

Gast  26 dec 2014 10:53
een waar gebeurd Kerstverhaal......en te begrijpen dat het eens ophoudt. mooie belevenissen en vreselijk ook te zien. het 1e is leuk over brengen naar de ander maar de mensen willen ook de waarheid weten als het minder leuk is. hoe het dan te brengen? ga je er dan wat omheen? je kunt toch iemand aardig van streek maken. geloof je in Derek? Catharina....
_





_
Ofsen  
26 dec 2014 11:54
Cath. ik heb heel wat minder leuke dingen meegemaakt, zoals overlijden, verkrachtingen, kanker, verlangen naar zelfdoding en andere ziekten. impact daarvan is heel erg zwaar. in sommige gevallen moest ik doorverwijzen naar arts psycholoog etc.. soms zal ik een licht geval neerzetten, maar het liefste doe ik de mooie dingen waardoor mensen echt vooruit konden of iets hadden uit datgene wat ik mocht overbrengen, waardoor ze zichzelf herpakten en door konden. ook de minder leuke dingen als karakter, de manier waarop ze met zichzelf en omgeving omgingen kwamen natuurlijk ook aan bod en er werden zachte aanwijzingen gegeven en zodanig in woorden verpakt dat ook zij het begrepen en wellicht aan herstel begonnen. natuurlijk belden of lieten niet alle mensen mij weten of de uitspraak of raad had geholpen, ik trad immers op van Limburg tot Overijsel. Dank voor je reactie.

Ofsen  
26 dec 2014 13:23
Cath. vergat je vraag nog. Een van mijn 50 plus kennissen beweegt zich ook op paranormaal gebied. hij ging naar een voorstelling van Derek. kwam aan de buurt. zijn zoon heeft een hele aparte naam die niet in Nederland voorkomt. hij vertelde die naam en bijzonderheden. hij stond perplex want Derek kon dat zeker niet weten. ik kan het niet beoordelen. heb er wel eens naar gekeken, vond het heel goed wat ze uitzonden. voor wat het aardig van streek maken betreft. een zwaar geval liet ik altijd de handen in die van mij leggen. ik straalde ze in, hoe gek dat ook klinkt, ze werden rustig en neem van mij aan dat de woorden die ik hanteerde zodanig waren dat ze er vaak vrede mee hadden en er zelf wat aan konden doen. mooie dag nog.
_